راهکارهایی برای بیدارکردن فرزندان جهت نماز صبح وجود دارد.

اولا شب زود خوابیدن برای بچه‌هایی مثل دختر و پسر ۱۲-۱۳ ساله خیلی مهم است، چون خوابشان باید زیاد باشد. نوجوانی هم فصل خواب است. شب زود خوابیدن خیلی مهم است. اگر می‌گویند: نمی‌شود زود خوابید، اشکالی ندارد، از یک ساعتی به بعد لامپ‌های خانه را کم کنید.

بنده کسی را می‌شناسم که بچه‌ی او می‌گوید: من باید فوتبال را ببینم. اشکالی ندارد، شما لامپ‌های خانه را کم کن تا تاریک باشد و به محض اینکه فوتبال را دید سریع‌تر خوابش می‌برد، چون این‌ها گاهی اوقات نیم ساعت یا یک ساعت هم در رختخواب می‌غلتند.

دوم اینکه اگر غذا در آخر شب خورده شود و سنگین هم باشد، معده تا دو ساعت تلاش می‌کند که غذا را هضم کند، او چطور می‌خواهد صبح بلند شود؟ غذای شب سبک باشد و اگر اول شب هم باشد بهتر است.

در مورد امام خمینی در حدود ۱۳ سالی که در نجف بودند آمده است که غذای شب ایشان غالبا نان، پنیر، گردو و چایی بود. گردو گرم و خوب است ولی غذای سبکی است. با این غذای سبک گاهی اوقات انسان نیمه شب از گرسنگی خودش بیدار می‌شود. پیرمردان قدیم به بنده گفتند: حاج‌آقا! ما ابتدای شب غذا می‌خوردیم و نیم ساعت به اذان صبح مانده از گرسنگی بیدار می‌شدیم و نماز شب هم می‌خواندیم. اگر زمستان است، کنار بخاری خوابیدن و هوای گرم شدید بیدار شدن را سخت می‌کند.

نکته‌ی بعدی اینکه وقتی خودمان می‌خواهیم صبح بلند شویم و نماز بخوانیم، طبق روایات اینطور است که نزدیک فرزندمان و در فاصله‌ی یکی، دو متری او بایستیم و نماز بخوانیم. نیازی نیست که داد هم بزنیم ولی صدای ما را بشنود.

در روایت آمده است که نماز شب را به نحوی بخوانید که اگر کسی در خانواده‌ی شما هست در طول سال شما را ببیند.

گاهی اوقات انسان در خواب می‌غلتد و از خواب بیدار می‌شود و می‌بیند که یک نفری دارد یک کاری انجام می‌دهد، از ۳۶۵ روز سال، ۲۰-۳۰ یا ۵۰ روز وقتی می‌غلتد، بلند شود و ببیند که پدر و مادر او نماز می‌خوانند. حالا این برای نماز صبح اتفاق بیافتد. اذان را بگویید، خوب است که بلند گفته شود، نه اینکه داد بزنید. اذان گفته شود و نماز را بخوانید.

بهتر است که بچه‌ها را در سه مرحله بلند کنید، زمانی که می‌خواهید خودتان به سرویس بهداشتی بروید و وضو بگیرید صدا بزنید، معمولا بلند نمی‌شوند. می‌روید و وقتی خواستید برای نماز بایستید دوباره صدا می‌زنید و بلند نمی‌شوند. گاهی اوقات می‌گوید: باشد، بلند می‌شوم. به او بگویید: می‌خواهی ۵ یا ۱۰ دقیقه‌ی دیگر صدایت کنم؟ می‌خواهی یک غلت دیگر بخوری و صدایت کنم؟ گاهی اوقات اشتباه برخورد می‌کنیم و می‌گوییم: بلند می‌شوی یا نمی‌شوی؟ او هم می‌گوید: نمی‌شوم. این اشتباه است. باید بگوییم: الان بلند می‌شوی و یا ۱۰ دقیقه‌ی دیگر تو را صدا کنم؟ بنده کسانی را سراغ داشتم که گفتند ما هر روز ۴۵ دقیقه برای نماز صبح فرزندمان و بیدار کردن او وقت می‌گذاشتیم. می‌نشستیم و تعقیبات را می‌خواندیم. البته شیوه باید اینطور باشد که خودشان خودکار بلند شوند.

ما باید یک‌سری کارهایی را انجام دهیم. گاهی اوقات نماز فرزند در طول روز قضا شده است و می‌گویید: عزیزم! نمازت قضا شد. یا مثلا یک جمله‌ای درباره‌ی قضا شدن نماز صبح می‌گویی. از لحاظ فکری در کنار این اجباری که انجام می‌دهی، این کار را هم می‌کنید.

نکته‌ی بعدی اینکه؛ برای نماز صبح حتما یک خوراکی خوب به آن‌ها بدهیم. نمی‌خواهیم رشوه بدهیم، همه بخورند، همه خوراکی خوب بخورند. علامه قاضی فرمودند برای نماز شبتان انگور بخورید، یک خوراکی بخورید و با نشاط نماز شب بخوانید. ما هم می‌گوییم که برای نماز صبحمان این کار را بکنیم و یک خوراکی خوب بخوریم. مادری می‌گفت: بچه‌ی من انار دوست دارد و انار برای او آماده می‌کنم و در یخچال می‌گذارم و صبح که می‌خواهم او را صدا بزنم، با کاسه‌ی انار او را صدا می‌زنم. بچه علاقه دارد و بلند می‌شود و انارش را می‌خورد و دو رکعت نماز هم می‌خواند. یک خوراکی خوب حتما در کنار بیدار کردن بچه به او بدهید، خودتان هم بخورید که فکر نکند رشوه است.

اگر می‌توانید برنامه‌های مهمتان را در آن زمان قرار دهید. اوایل انقلاب شده بود و فعالیت‌های شهید ابراهیم هادی در ارگان‌های مختلف خیلی زیاد بود و فرصت نمی‌کردند ورزش باستانی انجام دهند. به دوستشان گفته بودند که؛ ما این ورزش‌های باستانی که انجام می‌دهیم را می‌خواهیم انجام دهیم. چه کنیم؟ همه قرار گذاشتند که هنگام نماز صبح در زورخانه باشند. نماز اول وقتشان را در آنجا بخوانند و بعد ورزش‌هایی که علاقه دارند انجام دهند و بعد دنبال کارشان بروند. این باعث شده که خیلی نمازشان را اول وقت بخوانند. بچه‌های ما آن روزی که می‌خواهند به اردو یا مسافرت بروند، نیم ساعت قبل از اذان صبح هم بلند می‌شوند. یک چیزی که علاقه‌شان را ایجاد می‌کند اگر بتوانیم آن زمان قرار دهیم خوب است.