اگر انسان به فطرت و وجدان درونی خود توجه کند، هر مکتب و آیینی که داشته باشد، اعتراف خواهد نمود که این عالم و خلقت عظیم انسان و جهان، تصادفی و اتفاقی و بی‌علت نیست بلکه توسط قدرتمندی بزرگ و دانا که علم و قدرت او ماورای قدرت انسان است ایجاد شده و اداره می‌شود.

عقل انسان ایجاب می‌کند که بشر باید سعی کند آن قدرت برتر را بشناسد و با او ارتباط برقرار کرده و از او کمک بگیرد چون آینده و همه چیز ما در دست اوست.

اما اینکه چگونه می‌شود با آن قدرت ماورا که همه چیز عالم و آینده انسان در ید قدرت او است ارتباط گرفت؟! باید از طریق نفس یا روح و همان چیزی که حقیقت انسان است و از طرف همان خالق قدرتمند به انسان هدیه شده است اقدام نمود. یعنی باید با ایمان به غیب و نیت پاک با او ارتباط برقرار کرد و از او کمک گرفت. قرآن کریم که کلام خود آن آفریننده است می‌فرماید:

الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَیُقِیمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ

ﺁﻧﺎﻥ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻏﻴﺐ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﺎ ﻣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﻭﺯﻱ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻳﻢ ، ﺍﻧﻔﺎﻕ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ. البقره (٣) رستگار و سعادتمند هستند.

بنابراین با شناخت و ایمان جدی به همان منشا آفرینش و اطاعت از دستورات او می‌شود از او کمک گرفت.

در این رابطه اگر به نماز و محتوای آن و انفاق و از خود گذشت کردن و آرامش روحی و روانی آن توجه شود، راه ارتباط پیدا می شود.

پس خداوند که دستور به نماز داده است نیازی به نماز ما ندارد اما این ما هستیم که نیازمند ارتباط با او و کمک خواستن از او هستیم و نماز با آن آداب و محتوایی که دارد بهترین را ارتباط با خدا و کمک خواستن از او است که خودش معرفی فرموده است.