با کدام آیه یا سوره قرآن کریم بیشتر انس دارید؟

شما وارد گلستانی می‌شوید و از شما می‌خواهند یک گل را انتخاب کنید. چرا یک گل؟ محدود نکنید. خداوند فرموده: «وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ»(اسرا، ۸۲) پیغمبر اکرم(ص) فرمود: «اِذَا التَبَسَت عَلَیکُمُ الفِتَنُ، کَقِطَعِ الَّیلِ المُظلِمِ فَعَلَیکُم بِالقُرآنِ» وقتی فتنه‌ها شما را محاصره کرد، به قرآن روی بیاورید. بعد فرمودند: «فإنّه شافع مشفّع و ماحل مصدّق» قرآن کریم شفیعی است که شفاعت آن قبول است. گزارش دهنده‌ای است که پذیرفته می‌شود. ما قرآن را با این اوصاف می‌بینیم. قرآنی که شفا است، قرآنی که می‌شود در تاریکی فتنه‌ها به آن پناه آورد، قرآنی که شفاعت می‌کند. قرآن زنده است. ما هنوز این را نفهمیدیم.

بنابراین قرآن گلستان است. اما برخی آیات آن فرق می‌کند؛ مثلاً آیات ۷۱ و ۷۲ سوره اسراء را ببینید: «يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ فَمَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولَئِكَ يَقْرَءُونَ كِتَابَهُمْ وَلَا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا، وَمَنْ كَانَ فِي هَذِهِ أَعْمَى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمَى وَأَضَلُّ سَبِيلًا» روز قیامت را یاد کن. در آن روز هر امتی را با امامش می‌خوانند.

در قیامت دو دسته امام داریم؛ امام النار و امام النور. فرعون هم امام است، اما امام النار: «وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ» (قصص، ۴۱) و «وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا» (انبیاء، ۲۱) این آیه، آیه خیلی جالبی است. روزی که هر امتی با امامش خوانده می‌شود. آنها که نامه‌شان به دست راستشان است، با علاقه نامه خود را می‌خوانند. ۴۵ سال از انقلاب اسلامی گذشته است، اگر کسی نتوانست امام خود را پیدا کند، یعنی در اینجا بی امام بود، روز قیامت نیز بی امام است: «وَمَنْ كَانَ فِي هَذِهِ أَعْمَى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمَى وَأَضَلُّ سَبِيلًا» اگر کسی در این دنیا کوردل‌ باشد، آنجا کوردل‌تر است. (اسراء، ۷۱)

باید از خود بپرسیم، امام ما الان کیست؟ یک وقتی یکی از بزرگان عراق صحبتی کرد که اگر از ابوسفیان بپرسند دشمن واقعی تو کیست؟ می‌گوید پیامبر(ص)، اگر به معاویه بگویند دشمن تو کیست؟ می‌گوید علی بن ابیطالب(ع)، اگر از یزید بپرسند، می‌گوید امام حسین(ع)، اگر امروز از بایدن بپرسند دشمن واقعی تو کیست؟ می‌گوید جمهوری اسلامی و ولایت فقیه. این را فهمیدند. این آیات، آیات جالبی هستند.

سوره شمس را نگاه کنید، بعضی سوره‌ها با قسم شروع شده‌اند، اما هیچ سوره‌ای نداریم که با یازده قسم شروع شود. چرا؟ چون می خواست مهم‌ترین مسأله را بگوید. آن مسأله چه بود؟ «وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا، وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا» یازده قسم را آورد که این دو جمله را بگوید. خداوند برای منِ ضعیف قسم می‌خورد قسم به خودش و آسمان و زمینش که بگوید رستگار کسی است که این قلب را پاکیزه نگهدارد و بیچاره شد کسی که آن را آلوده کرد.

سعی ام بر این است که هر چیزی را از روزنه و دید قرآن به مردم بگویم یا بنویسم. من کل قصص قرآن را نوشتم؛ تفسیر آیات در قالب قصه. اولین داستانی که جمع کردم، داستان حضرت موسی(ع) بود، این داستان را در ۱۷ جلسه می‌توان گفت. غرض این است که بگویم مردم از قرآن نترسند. بعضی می‌‎گویند قرآن سخت است. قرآن می فرماید: «وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ» (سوره قمر) شما فقط در مسیر قرآن بیایید. قرآن خودش راه را نشان می‌دهد. با قرائت شروع کنند. اول الفاظ را یاد بگیریم، تکرار کنیم، بشنویم. تا اینها را طی نکنیم نمی‌توانیم آن را بفهمیم.

جوان‌ها مراقب باشند. ما وقتی منظره دلخراش می‌بینیم یا می‌ترسیم انگشت یا پشت دست خود را می‌گزیم، اما نشده که دو دست خود را بگزیم. قرآن می‌فرماید: روزی هست که مردم دو دست خود را می‌گزند: «وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَى يَدَيْهِ» ظالم دو دستش را می‌گزد و می‌گوید: «يَقُولُ يَا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا» کاش با پیغمبر(ص) همراه می‌شدم. آدم وقتی برخی جوان‌ها و دختران بدحجاب را که می‌بیند حسرت می‌خورد. اینها خیلی معصوم هستند. اینها یک زمانی حسرت می‌خورند. آدم عنود بین اینها خیلی کم است. آن روز پشیمانی فایده‌ای ندارد: «يَا وَيْلَتَى لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيلًا» کاش با فلانی دوست نمی‌شدم. همنشین امروز ما چیست؟ مراقب باشیم. کمی قرآن را در زندگی خود جا بدهیم.